Basın dünyasının hali pürmelalini yansıtan tabloya son fırça darbesini de Bekir Abimiz (Coşkun) vurdu.
"Ben işten atılsam Emin Çölaşan'ın kılı kıpırdamazdı" ana temasıyla anlattı bir takım detaylar. Onun yazısını cımbızlayıp didiklemek değil maksadım. Dediğim gibi o yazı ancak son fırça darbesi sayılır.
Babıali' de sevgi bitti bitiyor derken son kaleler de yıkılıyor.
Ortamımıza ne yazık ki artık yadırgamadığımız bir sevgisizlik iklimi yayıldı ki vahh bize.

SIRRINI VERME
Sadece o herkesin bildiği köşe yazarları ya da editörler arası müsademelerden söz etmiyorum. Yazıya çiziye, göze, kulağa gelmez yerlerde de ilişkiler dibe vurdu. Eskinin öykündürücü kankalıkları, yoldaşlıkları, sırdaşlık, sıkı fıkılık, fedakarlık dolu arkadaşlıkları nereye gitti off.
Her düzeyde her konumda basın çalışanı en yakınında duran mesai arkadaşına, akranına, kaderdaşına en ufacık bir falsosunu, açığını, sırrını bile söylemiyor artık.

HER ŞEY ÇÜRÜYOR
Kazara boş bulunsa, ağzından bir şey kaçırsa, bir açığı olsa dost yüzlü, dost gülücüklü insanların bunu nasıl "kullanacaklarını" hesap ediyor. Böyle bir şey hiç olmayacak bile olsa hayali, düşünmesi, akıldan geçesi bile yetiyor çürümeye. Babıali'de sevgi tümden bitiyor, yanında her şeyi birlikte götürüyor.