Emekli bir öğretmen, "Eski günlere özleminiz güzel de, boşverin o nemli, rutubetli günleri" diye bir mail atmış.
"Ah öğretmenim!" dedim.
Yarınlar aydınlık olsa...
Ben niye dünlere özlem duyayım.
Kaybettiklerimizi bir daha kazanamayacak olduğumuzu biliyorsam...
Dünlere sığınmaktan başka ne gelir elimden.


Zulüm ve karanlık çocuklarımıza adres olarak gösterilirken. Sütüne haram katılmış duruşlara davetiye basılırken.
İnsanların futbol maçlarından başka yerde sesleri çıkmaz olmuşken.
Çaresizliğimi ihbar niyetine dile getiriyorsam, kusura bakmayın öğretmenim.


Öğretmenlere bir kuş ölüsü kadar değer verilmezken.
İşçiler, emekliler dili damağı kurumuş hale getirilmişken.
Kutsal değerlerimiz talan edilmişken.
Sefaletin karları yoksulların üzerine yağdığı halde, yağmacı belediye başkanlarına oylar yağıyorken...
Dünün namuslu insanlarını özlemekten başka ne yapabilirim!


Rutubetli yoksul evlerdeki onurlu insanların, şimdi oylarını satan insanlarla değiş tokuş edilmesinden daha acı, nasıl bir miras kalabilir çocuklarımıza?
Pencerelerine perde yerine, karanlıkları çeken evler çoğaldıysa, umutlarımızın azalmasından doğal ne olabilir?
Çok değil, 10 yıl içinde ülkenin haritası değişecekse, hangi yarını bekliyoruz?


Umutsuz bazen sır değildir ve en acil şekilde açıklanmalıdır.
Gelecek satıldı, günlerimiz sayılı.
"Umutlarım var da, ben mi inkar ediyorum öğretmenim" dedim.
Mailimin sonuna not düştüm.
"Sizleri kandırmak istemem."


Çünkü öğretmenlerim beni hiç kandırmadı.
O yüzden çocukluğumda, "Bu televizyonlar sizlerin aptal olmanızı istiyor" diyen öğretmenimi hala saygıyla anarım.