Kenyalı bir baba ile Kansaslı beyaz bir annenin oğlu, ABD'nin 233 yıllık tarihinde ilk siyahi başkanı olan 47 yaşındaki Barack Obama'nın başkanlık yarışını kazanmasından beri tüm dünyaya yayılan bir umut dalgası var.
Barack Obama, yalnızca ABD'de değil, savaşlardan ve ekonomik krizden bezmiş olan tüm dünyada umut olarak görülüyor. Obama'nın Başkanlık koltuğuna oturması, politik olarak can çekişen bir duyguya hayat öpücüğü veriyor. O duygu, idealizm olabilir mi? Amerika'dan uzaklarda bile aynı sebepten ötürü aynı coşku hissedildi, hissediliyor.


ABD'nin yeni liderinin rahatsız edici bir agresifliği yok. Sadece idelizm hırsı var. Diplomasiyi bir kenara atıp baş kaldırmaktan uzak bir siyasetçi. Pragmatik ve pratik (elinden düşürmediği Blackberry'si de buna bir kanıt). Farklı fikirlere saygıyla yaklaşıyor. Birden reddetmiyor. Tartıyor, sağlam adım atmaya çalışıyor.
En önemlisi de, insan olması. Zaten bir insanın 'insan' olması gerekmez mi? Ne yazık ki, tarihimiz insanlıktan çıkmış siyasetçiler gördü. Bu yüzden Obama doğallıyla, rahatlığıyla göz dolduruyor.
Hatırlarsanız, Barack Obama, yemin töreninden önceki son gününü badana yaparak geçirmişti. Washington'da çeşitli etkinliklere katılan Obama, evsizlere barınak olan bir evde hayranları, gazeteciler, kameramanlar, gönüllüler ve gizli servis ajanlarının bakışları altında eline fırçayı alıp yatakhane duvarını maviye boyamıştı. Pek tabii ki politikacıların zaman zaman başvurduğu bir yöntem bu ama onunki nedense içten duruyordu.
Evsizlere karşı ayrı bir hassasiyeti var. Nitekim geçen akşam haberlerde, Obama'nın evsiz bir siyahi kadının yanağına kondurduğu öpücüğü defalarca göstermesini izledim. Altyazı, "Obama'dan hayat öpücüğü" diye geçiyordu. Evsiz kadın Obama'nın yanına yaklaşıyor, kadına bir mikrofon ulaştırılıyor. Kadın ailesiyle bir arabanın içinde yaşadığını, kendi mutfak ve banyolarının olmasının en büyük hayali olduğunu ve yardım istediğini söylüyor. Obama önce şaşkın bir halde susuyor. Kadına adını soruyor. Sonra kadının yanına kadar gidip onu yanağından öpüyor ve "Elimizden geleni yapacağız" diyor. Büyük bir alkış kopuyor. Öğrendiğime göre, bu olay sonrası evsiz kadına yardım yağmış.
Tek bir bireye hayat öpücüğü verdi ancak, bakalım tüm Amerika'ya hayat öpücüğü verebilecek mi?


Ekonomik krizle mücadele için hararetle desteklediği teşvik paketinin boyutu tartışıladursun, eşi, ABD'nin First Lady'si Michelle Obama, moda dergisi Vogue'un son sayısının kapak modeli oldu. O da eşi gibi, 'ulaşılabilir, doğal ve normal'.
Bayan Obama, fırsat buldukça kızlarını okula kendisinin götürmeye çalışacağını, öğretmenlerini ve arkadaşlarının ailelerini tanımak istediğini söylüyor. Moda konusunda ise, "Giyim-kuşamı önemsemiyor numarası yapmayacağım, ancak bu konuda pratik olmam gerektiğini de biliyorum" diyor.
Özetle; umut iyidir. Hepimizin içinde olması gereken bir duygu. Bizi hayata bağlayan bir öğe. Günümüzün sahte dünyasında da biraz doğallık iyi geliyor doğrusu...