"Merhaba Jale Hanım, ben 19 yıllık evli bir kadınım. 2 çocuk annesiyim. Hayatım boyunca hep mutlu olacağım günleri bekledim. Ama öyle bir gün yokmuş. Bunu çok geç anladım. Her doğan günden bir umut bekledim. Şimdi çok umutsuz ve mutsuzum. Eşimin çapkınlığından, içkisinden ve dayağından bıktım usandım. Benim yerimde başkası olsa çoktan boşanırdı. Çünkü iyi bir mesleğim var. Ayaklarımın üstünde durabilecek bir kadınım ama 2 çocuğum için boşanmayı düşünmedim. Şimdi büyük kızımla babası arasında kaldım. Kızımı dövüyor ve rencide ediyor. Kızım evi terk edeceğini söyl üyor. Korkuyorum çünkü asileşti. Sizce ne yapmam gerekir?"
Rumuz: Didem

Sevgili okurum, hiçbir evliliğin bitmesinden yana değilim. Yanlış anlamayın ama eşinizin doğru davrandığı hiçbir iyi tarafı yok. Bu nasıl bir şey anlamadım. Üstelik ekonomik olarak güçlü bir kadınsınız. "Bu durumda sadece 'Çocuklarım babasıyla büyüsün' diye bu çile çekilmez" diyeceğim ama sanırım çok geç. Ben her şeyin iyi olmasını temenni ederim ama iyi düşünün. Herkes mutluluğu hak eder. Çocuklarınızın ruhsal durumunu da düşünmek zorundasınız. Umarım sağlıklı kararı alırsınız.