Sıra size de gelecek Yaklaşık iki sene evvel babamı kaybettim. Daha önce de dile getirdiğim gibi içimdeki acının tarifi yok. Mutlu ve huzurlu bir hayatım olmasına rağmen, her anımda 'keşkeyanımdaolsaydı' demekten kendimi alamıyorum. Bu hislerle doluyken iki haftadır atv'deki İtirazım Var ve Cine5'teki Yüzleşme programlarında yaşananları sinirden köpürerek izliyorum. Gelinler ve öz kızlar 'babamızıistemiyoruz' diye bas bas tepiniyor. Babalar mahsun; 70 milyonun önünde istenmemenin ağırlığı omuzlarında. Oraya çıktıkları için bin pişman kızlarının gözlerinin içine bakıyor. Allah'ım ne günlere kaldık. İnsan kendini dünyaya getiren, büyüten, yemeyen yediren, içmeyen içiren babasını anasını nasıl istemez? Bahaneleri ise insanı çıldırtıyor: 'Çalışıyoruzbakamayız','Eşimizlerahatvakitgeçiremiyoruz','Yeterinceparakazanamıyoruz'... Bunlar ne demek ya? Baban seni büyütürken hiç düşündü mü bunları? Örflerimiz adetlerimiz bize annebabayı sokağa atmayı mı öğretti? Huzurevlerine mi koyalım, arada bir gider bakarız yaşıyorlar mı diye... Hanımlar beyler, Türkiye'de yaşıyoruz. Burası Almanya ya da Hollanda değil. Bu ultra modern ülkelerde çocuklar da 18 yaşında 'başınınçaresinebak' diye kapının önüne konuluyor. Sizleri kapının önüne koydu mu babalarınız? Üstelik bunları yapan hanım ablaların da çoluk çocukları var. Etme bulma dünyası burası, unutmayın sıra size de gelecek.