Ne seçimler, ne 15 Şubat gerginliği, ne de ekonomik kriz... O, minik ellerini annesine emanet etmiş, abla ve abilerinin neden birbirlerini taşladıklarına bakıyor. Çünkü o, hayatı "oyuncak" sanıyor. Büyüklerinin yaptıklarını da oyunun bir parçası... Ah bir de babasının biraz parası olsaydı, minicik ayaklarını sıcacık tutacak bir ayakkabı alabilseydi. Sokağa pijama yerine pantolonla çıksaydı...

Teki de vardı ama...
Hava yağmurlu, yerler ıslak, hava inadına soğuk. İsmini bile bilmediğimiz bir kız çocuğu, minik ellerini annesine emanet etmiş, nereye gideceğini bilmeden, polis ve göstericilerin arasından yürüyor. Ayağında tek kalan terliğiyle! Çünkü biraz önce abla ve abilerinin kanlı oyununun arasından geçerken tekini kaybetti. Kaybettiği terlik de zaten oldukça eskiydi. O minicik ayaklarıyla "namussuz soğuğa inat" annesinin elinde, koca gözleriyle sağa sola korkuyla bakıyor. Ve bilinmeyen bir yere doğru ilerliyor... Ne ekonomik kriz, ne seçimler, ne 15 Şubat... Asıl terör minik kızın çıplak ayaklarında saklı. Oysa onun tek isteği sağlıklı, mutlu ve geçinecek kadar parası olan bir hayat...