Bazı okullarda bedensel ceza bir disiplin aracı olarak görülmüştür. Yine de pek çok uzman etkisiz olduğu konusunda birleşmektedir. Çocuklar tekrar dayak yememek için istenmeyen bir hareketi yapmaktan çekinirler ama bu sadece korktukları içindir. Doğru ve yanlış arasında ayırım yapmayı öğrenmek yerine, ne yaparlarsa dayak yiyip ne yaparlarsa dayak yemeyeceklerini bilirler. Bedensel cezanın pek çok olumsuz yönü de vardır. Örneğin dayak yiyen çocukların yaşıtlarına ve daha sonra kendi çocuklarına karşı fiziksel güç uygulama ihtimali daha fazladır veya çocuklara bir tartışmayı çözmenin en iyi yolunun güç kullanmak olduğunu öğreten dayak, kızgınlık ve huzursuzluğu konuşarak, anlaşarak çözmesine engel olur. Ayrıca dayak hem çocuk hem de öğretmen veya aile için aşağılayıcı ve onur kırıcıdır. Kendine güveni ve morali olumsuz yönde etkiler. Bedensel ceza özellikle kızgın bir şekilde yapılacak olursa ciddi yaralanmalara da yol açabilir. Aile okulda öğretmenleri veya çocukla ilgilenen diğer kişileri hiçbir zaman çocuğuna vurmama veya başka bir fiziksel ceza uygulamama konusunda uyarmalıdır. Okul yönetmeliğinde bu tip bir cezanın uygulanmayacağına dair bir madde olmasına dikkat etmelidir. Bir öğretmenin fiziksel güce dayalı ceza verdiğine dair en ufak bir kanıt bile çabuk bir müdahale gerektirir. Bu tarz bir olay ilgili makamlara uygun bir şekilde rapor edilmelidir.Bazı öğretmenler tehlikeli bir durumda küçük bir çocuğa gerekli mesajı iletmek için ele veya popoya ufak bir şaplak vurmanın gerekliliğine inanırlar. Örneğin yeni yürümeye başlayan bir çocuk yapılan sert uyarıya rağmen sokağa doğru ilerleyebilir. Buradaki amaç acı vermek değil, çocuğa olayın ciddiyetini çabuk bir şekilde anlatabilmektir. Fakat bu tür bir şaplak sonrası "Eğer sokağa koşarsan bir araba sana zarar verebilir" şeklinde bir açıklama yapılmalıdır.