Dilimizdeki isyan sözcükleri tükendi. Kendimize dönük olmayı daha çok seviyoruz artık. Bir masalın içinde gezinmek, gerçeklerin kıyısında tur atmaktan çok daha kolay. Enflasyon düştü de, insanlık yükseldi mi? Kişi başına 4 bin dolar düşüyormuş, sizin hakkınıza düşen, hangi ağanın cebine giriyor, araştırın bakalım. Çocuklarınızı tren raylarına itekleyenlere hala bağlısınız demek? Dar görüşlü insanların, geniş çaplı yayılımı, ne kadar entresan geliyor sizlere. Bir günde 140 tane fabrika açılması, bizleri gerçek dünyadan uzaklaştırmaya yetiyor. Yalanlara alıştık! Pahalı bir bedel ödüyoruz, ucuz gösterilerde. Ürkütücü hırsın temelinde, kendilerinden olana sonsuz imkan yaratma duygusu yatıyor. Din dayanışması deniyor adına. Demokrasi treni de yan gelmiş yatıyor, içinde gazetecilik uyukluyor. Kamu Yönetimi Yasası'ndan haberiniz var mı, ucu nereye dayanıyor? Sizi uyandıran yok. Ama bir zibidinin otelde basılmasının faturasını önünüze koyuyorlar. Magazine alıştık. Istırabı zevke dönüştürdük, hoşumuza gidiyor. Her iktidardan medet umuyoruz da, saf değiştiriyoruz. Hiçbir doğruya tahammülümüz yok. Kendi kendimizin yargıcı olabilsek, adaletsizlere gönül vermezdik zaten. Delikanlı ayaklardaki diktatörlere oldum olası aşığız zaten. "Ölesiye" seviyoruz kendi katilimizi. Kurban olmaya alıştık. Dört yanımız sarıldı. Kirlenmiş yüzlerini parayla yıkayanları temiz sanıyoruz. Usanmıyoruz aynı filmi izlemekten. "Teröristleri kalkındırma derneğine" bağış topluyorlar, ibadet konulu sohbetlerde. Hiç kuşkumuz yok, gelecek bahar rahata ereceğimizden. Oysa, yıllar sonra bile bu yıkımın izlerini yok edemeyeceğiz. Gizlendiğimiz sığınaklarda mucize bekliyoruz. Uyumaya alıştık. Işıklar sönmek üzere. Kınamayalım kendimizi. Sırrımızı açığa vurmaktan korkmayalım. Cahil ve korkağız. İşimize gelenin elini öpmeyi gurur sayıyoruz. Yarattığımız tanrıların, kulu olmaya alıştık.
