İlk yıllarda laboratuar ortamları ve embriyo geliştirmek için kullanılan sıvı ortamlar gelişme aşamasında olduğu için gebelik başarısı çok yüksek değildi. Mikroinjeksiyon'un uygulanmaya başladığı yıllardan itibaren eşzamanlı olarak embriyoloji laboratuar şartlarında da çok hızlı gelişmeler oldu ve gebelik oranları hızla arttı. Sperm sayısı çok az olan, hatta sperm analizinde hiç hücre bulunmayan ve azospermi dediğimiz erkeklerde gebe kalma şansı hemen hiç yokken, günümüzde testislerden sperm elde etme yöntemleri ile bu çiftlerde de çocuk sahibi olma şansı doğdu. Böylece, ülkemizdeki önemli bir sosyal soruna da tüp bebek yöntemleri ile sağlıklı çözümler sunulabildi. VF (Tüp bebek) programı gerekli incelemelerden sonra 4 basamakta gerçekleştirilir:
* Yumurtalıklarda hormon ilaçları kullanılarak yumurta geliştirilmesi.
* Yumurtaların toplanması
* Yumurtaların döllendirilmesi ve embriyo gelişimi.
* Embriyoların rahim içine yerleştirilmesi.
Yumurta Geliştirilmesi: Yumurta gelişimini sağlamak amacı ile çeşitli hormonlar kullanılmakır. IVF işlemleri hemen tümüyle laboratuvar koşullarında yapıldığından her aşamada kayıplar olabilmektedir. Ultrasonografide görülen yumurtaların hepsi toplanamayabilir veya toplanan yumurtaların tümü döllenmeyebilir.

DÜŞÜK RİSKİ VAR...
Hormonal ilaçların birçoğu düzenli yumurtlaması olmayan kadınlarda uzun yıllardır kullanılmaktadır. Bu ilaçların kullanılması ile meydana gelen gebeliklerde sakat bebek doğumu, düşük veya erken doğum sıklığında bir artış görülmemiştir. Yumurta gelişimini uyarıcı ilaçlar genellikle cilt altı iğne kullanımının 14. günü başlar ve yumurta gelişimine bağlı olarak 8-10 gün sürebilir. Yumurtlama ilaçlarının kas içine verilmesi enjeksiyon yerinde küçük morluklara ve rahatsızıklara neden olabilir. Kullanılan cilt altı iğneler baş ağrısı, yorgunluk, kas ve eklem ağrısı ve geçici menopozal yakınmalara benzer şikoluşturabilir.