Cesaretin sesi Cesaretin neye benzediğini biliyorum. Onu altı yıl önce bir uçakta gördüm... L1011 uçağımız o Cuma sabahı Orlando Havaalanı'ndan ayrıldığında, kıpır kıpır, enerjik bir gruptuk. Sabah erken saattaki uçuşta genellikle Atlanta'ya iş için biri-iki günlüğüne giden insanlar vardı. Önümüzdeki kısa yolculukta biraz kitap okumak için koltuğuma yerleştim. Bir aksilik olduğu kalkıştan hemen sonra belli oldu. Uçak aşağı yukarı, sağa sola sallanıyordu. Ben de dahil olmak üzere tüm deneyimli uçak yolcuları gülümseyerek çevrelerine bakınıyordu. Usanmış gibi davranmamız uzun sürmedi. Havalandıktan birkaç dakika sonra, uçak şiddetli biçimde sallanmaya başlamıştı ve bir kanat aşağı sarkmıştı. Uçak yükseldi, ama durum düzelmedi. Az sonra pilot ciddi bir açıklama yaptı. "Bazı sorunlarımız var" dedi. "Öyle görünüyor ki şu anda burundaki pervane çalışmıyor. Göstergelerimiz hidrolik sistemin de çalışmadığını gösteriyor. Orlando Havaalanı'na geri dönüyoruz. Ama hidroliğimiz olmadığı için iniş takımlarının kilitlenip kilitlenmeyeceğini bilmiyoruz. Bu nedenle uçuş görevlilerimiz sizi sarsıntılı bir iniş için hazırlayacaklar." Bir başka deyişle yere çarpmak üzereydik! Uçuş görevlileri yolcuların gereken konumu almalarına yardım ediyordu. İş seyahati yapan yolcuların yüzlerine baktığımda gördüğüm değişiklik beni dehşete düşürdü. Pek çoğu açıkça korkmuş gözüküyordu. Sakin kalan tek kişi yoktu. "Hiç kimse ölüm karşısında korkusuz değildir" diye düşündüm. Sonra bu gibi olaylarda gerçek cesaret veya kuvvetli inanç sayesinde sakin kalan birini aramaya başladım. Bir kişi buldum! Birkaç sıra solumda sakin bir kadının kesinlikle normal konuşma tonunda konuştuğunu duydum. Sesinde hiçbir heyecan veya gerginlik belirtisi yoktu. Çevremdeki herkes ağlıyordu. İnancım beni histeri krizine tutulmaktan alıkoysa da, o anda sesini duyduğum o kadın kadar güven verici bir biçimde konuşmam olanaksızdı. Karmaşanın ortasında bir kadın çocuğuyla konuşuyordu. Otuzlarının ortasında olan sıradan görünümlü kadın, gözlerini dört yaşında görünen kızının gözlerinden ayırmıyordu. Çocuk, annesinin söylediklerinin önemli olduğunu hissetmiş, dikkatle onu dinliyordu. Kadının sözleri çocuğu öyle sarmıştı ki, çevresindeki korku ve keder seslerinden etkilenmiyordu. Aklıma kısa bir süre önce korkunç bir uçak kazasından sonra hayatta kalmış bir başka küçük kız geldi. Kız, annesinin onu korumak için bedenini onun üzerine siper etmesi sayesinde hayatta kalmıştı. Anne ölmüştü. Gazeteler, kazalardan kurtulan insanların duydukları suçluluk duygularından kurtulması için psikologların kıza haftalarca süren tedavi uygulamalarını haber yapıyordu. Çocuğa, annesinin ölümünün onun hatası olmadığı defalarca söylenmişti. Bu durumun da aynı biçimde sona ermemesini umuyordum. Annesinin çocuğa neler söylediğini dinlemeye başladım. Anne tekrar tekrar, "Seni çok seviyorum. Seni her şeyden çok sevdiğimi biliyorsun değil mi?" diyordu. Küçük, "Evet anne" diye yanıtladı. "Ne olursa olsun, sakın unutma seni her zaman seveceğim. Sen iyi bir çocuksun." Sonra kadın bedeniyle kızının üstüne kapandı. Emniyet kemerini ikisinin üzerinden bağladı ve hem kendini, hem de kızını kazaya hazırlardı. Nedendir bilinmez, iniş takımlarımız pisti kavradı ve iniş sanıldığı gibi bir felaket olmadı. Birkaç saniye içinde her şey bitmişti. O gün duyduğum ses hiçbir şüphe belirtisi göstermedi ve o durumda olanaksız görünen bir doğallık sergiledi. Ancak daha da büyük bir sevginin desteklediği en büyük cesaret bu annenin içinde bulunduğumuz duruma katlanmasını sağlayabilirdi. O anne, bana gerçek bir kahramanın nasıl olduğunu gösterdi. Ve o birkaç dakika boyunca cesaretin sesini duydum... (Kaynak: Tavuk Suyuna Çorba)
